Hoe het begon:
Toen ik een jaar of 10 jaar was ving ik een duif bij de Spido in Rotterdam waar we altijd elke zondag wandelde. Die duif was gewond aan zijn vleugel. Zo onhandig als ik was ving ik de duif. Heb de duif op mijn kamer gestald. Met veel liefde heb ik hem verzorgd in een grote kooi. Elke ochtend begon de duif te roepen. Hij werd al snel beter en op een dag dat ik hem naar buiten bracht om in een volière te zetten waar onze zebravinken zaten, ontsnapte de duif. Ik vond het best erg en vroeg aan mijn vader of ik een andere duif mocht. Na een aantal dagen kwam mijn vader met een Engelse duif, een blauwbonte doffer. Deze Engelse duif had de pech dat zijn vleugel geamputeerd was. Ik was weer zo trots als een pauw en verzorgde de duif met mijn hart. Toen ik bij een tuinen complex aan de Constanzastraat kwam kijken werd ik geholpen aan nog meer duiven.